Od Sloanne CD Sinoite

- Jesteś piękna - wyszeptałam, chwytając między palcami jeden z jej liliowo niebieskich kosmyków. Uśmiechnęła się drwiąco i podsunęła mi jointa. Zaciągałam się dopóki nie cofnęła dłoni znów umieszczając ją nieco nad moją głową.
- Brzydko piękna - w jej słowach nieznacznie pobrzmiewała gorycz. Uniosłam się, dosięgając jej warg i wydychając dym prosto w jej cudownie miękkie usta. Pocałowałam ją mocno, myśląc o tym jak łatwo  te pocałunki stały się jedynym co zaprzątało moje myśli. Cała Sinoite podstępem wkradła się do mojej głowy odbierając mi zdolność racjonalnego myślenia. Znów opadłam na beton, a moje spojrzenie ślizgało się po krągłościach jej zaczerwienionych policzków, pociągających, lekko rozchylonych wargach aż w końcu utkwiłam wzrok w jej oczach. Patrzyła prosto na mnie, a pod jej spojrzeniem czułam się zupełnie naga, nie miałam nic od ukrycia.
- Chyba się zakochałam - prawie nie poruszałam wargami wypowiadając te słowa, były ciche jak tchnienie wiatru, jednak ona musiała je usłyszeć bo pokręciła głową z nieodgadnionym wyrazem twarzy i położyła się obok mnie. Gwiazdy nad nami zdawały się wisieć w zasięgu ręki, cały wszechświat wydawał się tylko czekać na nasz ruch, ale my nadal trwałyśmy w miejscu ciesząc się tym, że chociaż przez chwilę nie jesteśmy same, że mamy siebie nawzajem. Bo właśnie takie miałam wrażenie, czując ciepło Sin tuż obok mnie. Odnalazłam jej dłoń i splotłam nasze palce, zastanawiając się nad tym czy jeszcze kiedyś będzie mi dane poczuć jej dotyk. Teraz byłam pewna, że chwila obecna mi nie wystarczy, potrzebowałam więcej, chciałam być pewna, że to co mamy nie ucieknie wraz z wschodem słońca i jednocześnie byłam boleśnie świadoma tego, że wciąż jeszcze mam drogę ucieczki, mogę się wycofać. Jedyne czego chciałam to nie musieć znosić bólu, nigdy więcej, ale wiedziałam aż nazbyt dobrze, że miłość ciągnie za sobą cierpienie. Wyobraziłam sobie, że spadam w objęciach Sinoite, a jej dotyk jest ostatnim co czuję. Czy tak nie byłoby prościej?
- Powinnyśmy już iść spać - westchnęłam, usilnie próbując się skupić. Wstałam, pomagając Sin. Wróciłyśmy do pokoju i położyłyśmy się obok siebie. W ciemności słyszałam jej urywany oddech. Zacisnęłam powieki wmawiając sobie, że potrafię zasnąć. Na próżno.
- Ja tak nie potrafię - wyznałam, odwracając się do niej. Uważnie obserwowałam jej profil, jej na wpół przymknięte oczy otoczone długimi rzęsami. - Musimy porozmawiać.
- Nie mamy o czym - zauważyła sennie Sin.
- No właśnie. Bo jeszcze tego nie nazwałyśmy, ale to coś potrzebuje nazwy. Zwariuję jeśli nic nie zrobimy - podniosłam się gwałtownie.
- A co byś chciała zrobić? - Sin posłała mi pełne zwątpienia spojrzenie. Boże, ona naprawdę była piękna.
- Nie mam pojęcia - jęknęłam, znów opadając na poduszki. - Ale to wszystko sprawia, że mam ochotę krzyczeć.
- Lepiej idź spać - w jej głosie pobrzmiewał uśmiech. Odwróciłam się do niej plecami i znowu zamknęłam oczy licząc na sen. Odpływając w krainę Morfeusza podjęłam ostateczną decyzję: nie dam się ponieść emocjom, nie będę cierpieć, bez względu na to jak dużo wysiłku będzie mnie to kosztowało.

Sin? Rozdział strasznie mi się nie podoba, ale jestem w takim nastroju z którego po prostu nic dobrego nie ma prawa wyjść, więc taki już zostanie.

Od Sinoite CD Slo

Bluza była przyjemnie ciepła, pewnie męska, ale mimo że powinna, nie pachniała mężczyzną, tylko zgnilizną. Jak cały zabałaganiony świat, a więc trudno, żeby wydzielała inny zapach. Zmysły Sin się już do tego przyzwyczaiły. Teraz jednak chłód betonu kontrastował z powoli zwiększającą się temperaturą jej ciała. Widok był prześliczny; nigdy nie widziała czegoś takiego. Może dlatego wciąż tkwiła na zimnym gruncie obok tej zjawiskowej i nieprzewidywalnej dziewczyny z niewielkim, blaszanym pudełeczkiem. Nie wiedziała dlaczego ta ją tu zabrała, ani nie wiedziała dlaczego jej to nie zastanawiało. Myśli Sin błądziły daleko, dalej niż sięgała jej głowa. Oparła podbródek na podwiniętych kolanach, dłonie chowając w zdecydowanie za długie rękawy bluzy. Zamrugała powiekami, gdy kłęby dymu owiały jej twarz. Na słowa Slo i podsuniętego pod zadarty nosek skręta, zbladła lekko.
- Dziękuję - wyszeptała, bo lubiła swój głos, gdy szeptała. Brzmiał łagodniej i delikatniej, tak jak powinien był brzmieć już zawsze. Niepewnie wyciągnęła rękę po jonta, unosząc go do warg. Gdy dym dostał się do jej płuc, głośno odkaszlnęła. Slo chciała, żeby Sin poczuła. Tylko że ona czuła; niewiarygodnie intensywnie. Do pewnego momentu intensywność ją aż ogłuszyła. Cały jej umysł przypominał rozwodniony budyń. Wprawdzie emocje niebieskowłosej były dla niej niewiadomą, ale pewnie w końcu wyjdą na wierzch, bo ileż można je powściągać. Sinoite docisnęła swoją dłonią leżącą na betonie dłoń Slo i poczuła, że ta ją ciągnie. Niecierpliwie, gwałtownie. Przysunęła się bliżej, ale ponaglające szarpanie nie ustawało. Slo pochyliła się do tyłu, wtedy niespodziewanie Sin znalazła się nad nią. Na klęczkach, ze zwisającymi wokół twarzy splątanymi, długimi włosami. One zasłoniły jej widok, sprawiając, że przed oczami miała tylko Anne. Instynktownie pochyliła głowę, ogrzewając policzki Slo swoim drżącym oddechem. Nie liczyła na pocałunki, które owszem, podobały jej się, ale Sin chciała patrzeć. Zwyczajnie podziwiać.
Slo?

Od Sloanne CD Sinoite

Chwyciłam jej ciepłe palce, przez chwilę bojąc się nawet odetchnąć. Chciałam żeby ten moment trwał wiecznie, jednak zbyt dotkliwie zdawałam sobie sprawę jak szybko mają w zwyczaju uciekać chwile, które tak mocno pragnęlibyśmy zatrzymać. Więc nie zwlekając dłużej złączyłam nasze drżące od nienazwanych uczuć wargi w pełnym rosnącej namiętności pocałunku. Jeśli życie dało mi tylko jedną szansę  by być naprawdę szczęśliwą nie miałam zamiaru jej zmarnować, bo cholera, jutro możemy być martwi. Sin odsunęła się ode mnie z trudem łapiąc oddech. Na jej policzkach zakwitły mocne rumieńce i byłam niemal pewna, że sama wyglądam podobnie. Ona jest cudowna, przemknęło mi przez myśl, jednak zdusiłam w zarodku palącą chęć ponownego przyciągnięcia jej do siebie.
- Dam ci suche ubrania - zaoferowałam patrząc jak drży na całym ciele. Podeszłam do szafy i wygrzebałam z niej bieliznę, spodenki i bluzę Dominica, którą zakosiłam mu przy sortowaniu prania po tym jak podwędził mi ulubioną czapkę. Podałam ubranie Sinoite.
- Pożyczyłabym ci stanik, ale nie będzie pasował - zmierzyłam ją wzrokiem, a po chwili milczenia dodałam - Łazienka jest tam - wskazałam kciukiem drzwi za plecami i odwróciłam się obserwując jak bez przekonania zmierza w ich kierunku. Uśmiechnęłam się mimowolnie i również dla siebie wybrałam coś suchego. Naciągałam spodnie od dresu kiedy do pokoju wróciła Sinoite. Miałam wrażenie, że lekki powiew wiatru mógłby mnie w tej chwili zwalić z nóg, a uporczywy ucisk w żołądku lada moment pomoże mi pozbyć się dzisiejszego śniadania. I wtedy zdałam sobie sprawę, że zupełnie niespodziewanie polubiłam ją bardziej niż bym sobie tego życzyła.
- A może to wina alkoholu - westchnęłam cicho, kończąc zakładać spodnie. Spod stolika nocnego wydobyłam małe, blaszane pudełko z którego powoli odchodziła farba.
- Chodź, coś ci pokażę - zaproponowałam, prowadząc ją przez pokój do wyjścia. W mroku odnalazłam drzwi prowadzące na wąskie schody pożarowe.
- Mam nadzieję, że nie masz lęku wysokości - mruknęłam wspinając się na górę.
- Tylko trochę - słyszałam, że głos jej drży. Weszłyśmy na dach skąd rozciągał się widok na prawie cały Manhattan otoczony łuną kolorowych świateł. Usiadłam na chłodnym betonie robiąc też miejsce dla Sin. Usiadła obok patrząc w dal. Tak to zdecydowanie był widok który zapierał dech w piersiach, ja jednak skupiłam uwagę na pudełku i jego zawartości. Zabrałam się za mozolne skręcanie jointa. Niezbyt mocnego. Takiego, który tylko podjudza emocje, a nie ucisza je całkowicie. Choć miałam wrażenie, że w każdej chwili te toczące zaciętą walkę w moim wnętrzu rozewrą mnie na strzępy, nie tego teraz potrzebowałam. Chciałam czuć i przede wszystkim chciałam żeby Sin czuła. Podpaliłam skręta, mocno zaciągając się dymem.
- Twoja kolej - podałam jej rażącego się jointa.

Sinoite? Wyczuwam dobrą atmosferę na palenie po studencku ^^

Od Sinoite CD Slo

Kubek Sinoite trafił na zrobiony z drewna prowizoryczny stolik. Postawiła go tam wcześniej, zanim Slo dała jej do rąk szorstki ręcznik. Tak naprawdę nie lubiła też herbaty. Ani kawy. Przez nieszczelne okna do pokoju wpadł podmuch zimnego wiatru, który przesunął się po odkrytych częściach jej ciała, a więc ramionach oraz szyi. Chciała potrzeć te miejsca ręcznikiem, ale niebieskowłosa dziewczyna ją ubiegła. Dotyk Slo wprawił ją w dziwne drżenie, jednocześnie zmieszanie, nie była na niego gotowa. Przypuszczalnie nigdy nie będzie. Gdzieś w głębi jej umysłu zamigotała nieśmiała pożądliwość, choć Sin nie potrafiła jej prawidłowo schwycić. Niedoświadczona, przestraszona i niewidzialna. Taka była.
Należała do pulchniejszych osób, ale nie miała kompleksów, które tworzą się przez życie w społeczeństwie. Przecież ona w żadnym społeczeństwie nie żyła. Wyzwiska padały, poniżanie nie robiło na niej wrażenia. Nie kiedy świat był zniszczony, a jej dusza jeszcze bardziej. Więc może rzeczywiście była piękna; brzydko piękna.
- Nie bywam często na powierzchni - wyszeptała Sin ze śmieszną powagą. Jakby bała się, że kogoś obudzi albo coś przerwie. Powoli zaczynała się czuć bezpiecznie, ogrzewana ciałem drugiej. Slo zaprzestała nieśpiesznych, posuwistych ruchów dłoni, ale wciąż nie zdejmowała ich z jej ramion.
- Tam jest lepiej? - zapytała cicho przez spierzchnięte wargi.
- Nie ma deszczu - parsknęła Sin, zakładając zbłąkany kosmyk włosów za ucho. Trzęsła się już cała, ale nie z zimna. Kierowana impulsem odwróciła się do dziewczyny twarzą, jednocześnie wyrywając z uścisku i stanęła, prawie stykając się z nią czołami. To w tamtym momencie spojrzenie iskrzących oczu Slo ją usidliło. Ale ona nie była spłoszoną sarenką, bo te sidła jej się podobały. Wspięła się na palce, po czym ostrożnie i pewnie nieco niezdarnie uniosła dłoń i jej zewnętrzną stroną pogładziła policzek niebieskowłosej. Nie odważyła się zrobić niczego innego.
Slo?

Od Sloanne CD Sinoite

- Zazwyczaj nie zaczynam w ten sposób znajomości - oznajmiłam, mając nadzieję, że w ten sposób ośmielę ją nieco. Przynajmniej nie te na których mi zależy, przeszło mi przez myśl. No właśnie: zależy mi czy nie? Poczułam irytację obserwując jak Sionite niemal bez ruchu wpatruje się we mnie. Pobladła nieco, jednak poza tym wszystko pozostało takie samo. Jej wzrok utkwiony był w mojej twarzy jednak zdawała się wcale mnie nie dostrzegać, nadal... Zrób coś! - błagałam w myślach.
- Podoba mi się twoje imię - oznajmiłam, upijając kolejny łyk drinka.
- Dziękuję - równie dobrze mogłaby wpatrywać się w barowy stołek, jednak na jej ustach zamigotał delikatny uśmiech. Znów zapragnęłam poczuć ich słodki smak.
- To wódka? - spytałam podsuwając sobie jej szklankę z zainteresowaniem.
- Woda - odparła z niemal niedosłyszalnym rozbawieniem - Nie piję.
- Naprawdę? - zdziwiłam się - Więc nie będziesz się tutaj dobrze bawiła. Myślałam, że uda mi się zaciągnąć cię do tańca, ale to może innym razem. Chodźmy.
W trzech potężnych łykach opróżniłam moją szklankę, skrzywiłam się lekko i bez zastanowienia chwytając Sinoite za przyjemnie ciepłą dłoń pociągnęłam ją za sobą. Miała niezwykle gładką skórę. Zastanawiałam się od kiedy obudziły się we mnie takie pokłady romantyzmu. Zazwyczaj właśnie w tej chwili wychodziłabym z toalety poprawiając rozmazaną szminkę nie myśląc nawet o osobie która została w środku. Sin była inna czy może to ja się zmieniłam. Albo to tylko kwestia czasu kiedy wszystko wróci do normy. Kiedy owiało nas zimne, nocne powietrze, a oszpecone rdzą drzwi zatrzasnęły się z hukiem Sinoite wyrwała dłoń z mojego uścisku.
- Gdzie idziemy? - spytała niepewnie rozglądając się dookoła. Ciekawiło mnie jak dużo czasu spędza na powierzchni ryzykując złapanie przez rządowców.
- Niespodzianka - uśmiechnęłam się tajemniczo. Tak bardzo chciałabym zrobić na niej wrażenie... Zupełnie chore pragnienie, co się ze mną dzieje? W połowie drogi do szpitala zaczęło padać, więc jeszcze przyśpieszyłyśmy. Dziwiłam się, że mimo niepewności Sinoite zgodziła się ze mną iść. Choć nie zdawała się ufać mi nawet w najmniejszym stopniu, uznałam to za moje małe zwycięstwo. W drzwiach przepuściłam ją przodem, jednak potem ruszyłam pierwsza w stronę mojego pokoju. Przemierzałyśmy pozornie pusty szpital w całkowitej ciszy. Był środek nocy, a moi przyjaciele pewnie głęboko spali. Wyobrażałam sobie naszą rozmowę:
"Sin: Gdzie my jesteśmy?
Ja: W miejscu w którym będziesz bezpieczna. Nie bój się.
Sin: Wcale się nie boję.
Ja (z nutą kpiny): Tylko głos ci drży.
Chwila ciszy
Ja: Chcesz coś do picia? Nie alkoholowego?
Sin: Masz herbatę?
Ja: Jasne".
Ale najwyraźniej wcale tego nie potrzebowałyśmy, bo żadna z nas nie odezwała się ani słowem. Zatrzymałyśmy się w kuchni gdzie wedle mojego scenariusza zaparzyłam herbatę, a z szafki wygrzebałam ręczniki. Podałam jej kubek i ręcznik po czym zaprowadziłam do mojego pokoju. Na środku dużej i prawie pustej sali leżał materac z rozrzuconą na nim pościelą i stolikiem zrobionym z drewnianej skrzynki na którym stała lampka. Przez duże okna na drewnianą podłogę padały światła ulicznych latarni. Przy ścianie stała wielka szafa a obok niej piętrzyły się stosy książek.
- Witaj w moim królestwie - zatoczyłam dłonią krąg w ciemności, jednak nie byłam wcale pewna czy to zauważyła. Stanęła przy oknie chłonąc wzrokiem widok miasta nocą rozciągający się za nim. Podeszłam bliżej, nie mogąc znieść dzielącej nas odległości. To tylko kilka metrów wariatko, skarciłam samą siebie. Powoli wyjęłam jej z dłoni ręcznik i zarzuciłam na ramiona.
- Głupi deszcz - mruknęłam, przygryzając dolną wargę i pocierając jej lodowatą skórę. Nie mogłam się oprzeć hipnotyzującemu spojrzeniu jej wielkich oczu - Jesteś piękna - wyszeptałam, nie myśląc o tym co mówię.

Sin? Nie wiem co mnie poniosło w tak romantycznym kierunku... Miałam na to zupełnie inny pomysł na początku, ale mówi się trudno, tak chyba też jest nieźle.

Od Sionite CD Sloanne

Odrzuciło ją. Albo raczej tylko jej głowę, bo ciało nawet nie drgnęło. Zbliżenie trwało może kilka sekund, gwałtowne, niespodziewane. Potem szeroki uśmiech tamtej dziewczyny i Sin poczuła się, jakby przesadziła z procentami. Kiedy opuściła powieki, na ustach czuła jeszcze smak pocałunku. Wargi jej napuchły, dłonie rozluźniwszy się, upuściły papierową parasoleczkę.
- Sinoite - przedstawiła się Sinoite.
Cały róż odpłynął jej z policzków, a dotąd i tak znajdował się tam w znikomych ilościach. Gdyby świat był inny, gdyby ona sama była normalniejsza, pewnie zawyłaby ze sprofanowania. Teraz jednak uczucie odurzyło ją jak twardy narkotyk. Uczucie niewiadomo czego.
Obiema dłońmi objęła szklankę, w zamyśleniu studiując pomarszczoną taflę napoju. Wody, bo nie pijała niczego innego. Bo nie ma się wyboru, jak nie lubi się alkoholu. Prezentując Slo swój pełen urokliwości profil, uniosła wodę do ust. Nagle jakby ktoś ją wyrwał z transu, całą uwagę skupiła na niebieskowłosej dziewczynie, nie upiwszy nawet łyka.
- Lux Novum - bezgłośnie poruszyła ustami. - Nie masz Lux Novum! - wykrzyknęła. Jakby ktokolwiek tutaj je miał. Fiołkowe oczy błysnęły jakoś dziwnie. Slo z obawą jakoby Sin była niespełna rozumu, powoli pokiwała głową. Nie mieszała już w swoim mohito. Sinoite poruszyła się w taki sposób, że strzeliły jej stawy.
- Ja też - przyznała chętnie. Tylko woda stała przed nią nienaruszona.
Slo?

Od Dominica

Wodziłem ołówkiem po kartce próbując z bezkształtnego szkicu wydobyć jakąś głębię. Siedziałem w zniszczonej części szpitala na najwyższym piętrze zwieszając nogi za nierówną krawędź nagle kończącej się podłogi. Przede mną rozciągało się pochłonięte w porannej szarości miasto. Zagryzłem dolną wargę wracając do rysowania. Ciemne linie zaczęły przypominać całkiem skomplikowaną maszynę, kiedy słońce w całej swojej okazałości ogrzewało moją twarz.
- Nie śpisz - usłyszałem głos Jo tuż za mną. Odwróciłem się, obserwując jak siada obok i wbija wzrok w rozciągające się przed nami miasto w końcu popatrzyła na mnie. W jej oczach lśniły promienie słoneczne.
- Nie śpię - uśmiechnąłem się do niej leniwie - Jesteś niezwykle spostrzegawcza.
- A ty wybitnie głupi - odcięła się.
- Hej, hej! - uniosłem dłonie w obronnym geście. Szkicownik opadł na podłogę, a rysik przeturlał się poza jej krawędź. Obiecałem sobie, że znajdę nowy. Miałem tylko nadzieję, że nie trafi jakiegoś przechodnia w oko - Gdyby nie twoja wyraźnie wadliwa inteligencja mogłabyś wziąć moje słowa za całkiem zadowalający komplement.
- Och nie - zaśmiała się potrząsając związanymi w kucyk lokami - Ty to odwracasz. Ja jestem zwyczajnie zbyt mądra.
- Skoro tak mówisz... - wzruszyłem ramionami podczas gdy moje ego klepało ją po głowie z pobłażliwym "mój ty głuptasku!". Mówiła przecież, że jest inteligentna i na pewno nie jest twoja! Nick, ty jednak jesteś idiotą...
- Przyniosłam ci kawę - podała mi kubek nad którym unosiła się para. Pociągnąłem łyk i skrzywiłem się mimowolnie. Słodka, ale w sumie czego można by spodziewać się od takiej dziewczyny. Słodka. Miałem wrażenie, że coraz bardziej ją lubię. Wolałem nie zastanawiać się nad tym czy to kwestia zbyt małej ilości, mojego pozostawiającego wiele do życzenia poczucia racjonalności, czy może to wszystko wina jej bez wątpienia olśniewającej urody. Posłałem jej jeden jeden z moich bardziej wyjątkowych uśmiechów, kiedy popijała swoją kawę obserwując mnie uważnie.
- Dzięki - mruknąłem szybko przełykając napój - Ale skąd wiedziałaś, że mnie tu znajdziesz?
- Żeby to odkryć nie trzeba być zbyt spostrzegawczym - prychnęła, zagarniając za ucho kilka niesfornych pasemek które wymknęły się z jej kucyka - Jak nauczysz się chodzić ciszej i wymyślisz sobie inne miejsce do którego będziesz się nieudolnie zakradał za każdym razem kiedy nie możesz spać to pogadamy.
- Wcale nie jestem aż tak przewidywalny - oburzyłem się..
- Wmawiaj sobie co tylko chcesz.
- A żebyś wiedziała. Tak właśnie zrobię - dopiłem kawę podnosząc się i podałem dłoń Joanne - Chodźmy na zewnątrz. Mam już dość siedzenia.
Odłożyliśmy kubki do prowizorycznej kuchni i wyszliśmy ze szpitala.
- Czemu to robimy? - musiałem przyznać, że wygląda uroczo kiedy marszczy brwi w konsternacji.
- Żeby rozprostować nogi, pooddychać świeżym powietrzem i cieszyć się wolnością. Nie mamy chipów! Czyż to nie cudowne? - gwałtownie schyliłem się po mój rysik który w trzech kawałkach leżał na chodniku dokładnie w miejscu w którym się spodziewałem. Nigdzie w okolicy nie znalazłem żadnego przebitego oka co oznaczało, że nie jestem winny śmierci jakiegoś człowieka. Ten dzień zapowiadał się całkiem nieźle. Schowałem szczątki mojego rysowniczego narzędzia do kieszeni kurtki i kilkoma dłuższymi krokami dogoniłem Jo.
- Rozprostowywanie nóg w połączeniu z brakiem Lux Novum to bardzo zły pomysł. Zaraz nas namierzą, zobaczysz. Poza tym powietrze wcale nie jest czyste i doskonale o tym wiesz! - naburmuszyła się.
- Spokojnie, mała. Wszystko będzie dobrze - objąłem ją ramieniem. Jo tylko przewróciła oczami.

Joasiu, słońce...? Co dalej?
Tylko nie bierz Nicka za bardzo na serio. Nie zapominaj, że straszny z niego flirciarz. On zakochałby się we własnej stopie gdyby tylko nie była jego i nie widywałby jej co rano wstając z łóżka. Wtedy to nie byłaby już jego stopa... No nie ważne, wiesz co mam na myśli ;)

Nowa buntowniczka!

Imię: Ze względu na obecną sytuację przedstawia się fałszywym imieniem – Naishé, aczkolwiek jej prawdziwe imię brzmi Gwen.
Data urodzin: 13 lutego 2230 (23 lata)
Wzrost: 162 cm
Stanowisko: Mechanik – kiedy tylko ma nowy projekt, nie rusza się ze swej pracowni. Wymyśla coraz to nowe gadżety i urządzenia, ułatwiające jej życie. Warto dodać, że nie jest zbyt skłonna dzielić się swymi wynalazkami z innymi, więc udostępnia tylko niektóre.
Charakter: „Widzę w tobie ciemność, dziecię”, wymamrotała kiedyś jakowaś starsza kobiecina, przypadkiem napotkana na jednej z ulic. Zarzekała się, że czyta ludzkie dusze, ale Naishé nie miała w zwyczaju przejmować się takimi nonsensami. 
Ekscentryczna osóbka, powiedziałby ktoś. Nie mając w zwyczaju integrowania się z nowymi ludźmi, Naishé oddaje się pracy oraz starym znajomym… choć niewielu ich posiada. Z wiadomych przyczyn ma jednak poważne problemy z zaufaniem, także nie chcąc zbliżać się do kogokolwiek obcego, przejawia częste napady agresji i nieuprzejmości. Ciężko z nią pracować, gdyż nie wysila się na bycie miłą czy pomocną – zdaje sobie sprawę, że na tym świecie można liczyć głównie na siebie, a i każda napotkana osoba może wbić ci nóż w plecy. Brak jej zupełnie taktu, będzie tak samo opryskliwa wobec bezdomnego jak i samego prezydenta. Często odpowiada wymijająco i szybko kończy konwersację. Szczególnie nie znosi pytań prywatnych, a zwłaszcza związanych z jej historią, co za każdym razem wprowadza ją w straszny gniew. 
Fobie: W głębi duszy boi się… nowych ludzi. Choćby chciała, nie potrafi do końca im zaufać, a jest to i zapewne spowodowane jej obecną gównianą sytuacją.
Hobby: Majsterkowanie i eksploracja – nie potrafiłaby wybrać, co jest lepsze. Bezsenne noce spędza na wymyślaniu nowych użytecznych gadżetów, które pomogłyby jej przetrwać ten beznadziejny świat. Popołudnia natomiast spędza z garstką swych przyjaciół, którzy nigdy jej nie zawiedli i których darzy zaufaniem. Zazwyczaj zwiedzają opuszczone zakątki miasta – dzięki temu Naishé jest doskonale obeznana w okolicy.
Historia: Mówiono, że przybyła z chłodnej północy, zupełnie wycieńczona i brudna, przyniesiona na ramionach młodego mężczyzny. Obok nich niespokojnie kroczyła kobieta, sporo starsza, wołając o pomoc. Wkrótce znalazły się dobre dusze, które zajęły się dziwnymi przybyszami i załatwiły schronienie. A może lepiej zacząć od początku?
Matka dziewczyny – Vivienne – była czarującą młodą kobietą i wspaniałą opiekunką. Troszczyła się o swoją córkę, jedyną pamiątkę po zmarłym tragicznie mężu, Joelu. Usłyszawszy o Lux Novum, Vivienne była szczerze przerażona – kontrola umysłu? Brak emocji? Nie mogła pozwolić na to, by jej jedyne maleństwo zostało poddane zachipowaniu. Choć przyszło jej to z trudem, przed siódmym rokiem życia córki sprzedała ją niejakiemu panu Twainowi, bogatemu mężczyźnie o dość mrocznej historii. W ten sposób Gwen uniknęła Lux Novum, pracując jednak niemalże niewolniczo u przedsiębiorcy, przede wszystkim utrzymując jego dom, a kilka lat później – zajmując się jego córkami. Naishé z goryczą wspomina te mroczne dwanaście lat życia w ciągłym strachu przed gniewem mężczyzny, pracując w pocie czoła. Stała się też obiektem eksperymentów Dariana, podstarzałego naukowca, testującego urządzenia na dziewczynie. W rezultacie skończyła z wieloma metalowymi częściami na ciele oraz dziwnymi urządzeniami pod skórą. 
W końcu, na jednym z wystawnych przyjęć, podczas serwowania wykwintnych dań poznała Andersa – młodego chłopaka, może ze dwa lata starszego, dzieciaka któregoś z gości. Młodziak, oczarowany młodą służką, pomógł jej wydostać się z niewoli i sam z nią zbiegł, uciekając z domu. Trzy lata spędzili na błąkaniu się tu i tam, szukając swego miejsca na ziemi (i poznając przy okazji Novę, starszą od nich kobietę i wspaniałą towarzyszkę), aż trafili do Manhattanu – gdzie się osiedlili, a w końcu pobrali. Anders jednak, jako zwiadowca, został przed rokiem posłany wraz z innymi na jakową misję… nikt nie powrócił. Nie wiadomo, co się stało z mężczyzną, ale Naishé zupełnie sfiksowała przez to wydarzenie. Również w tym okresie stało się najgorsze – doszła do wniosku, że jest poszukiwana. Akt urodzin Gwen był jak najbardziej odnotowany, lecz nigdy nie złożono żadnych dokumentów o zachipowanie tejże osoby… jest na czarnej liście, a to oznacza, że łowcy nagród czyhają…
Rodzina:
- Vivienne (matka) – Naishé wspomina ją dość dobrze, jednak nigdy nie wybaczy jej tego, co uczyniła. Chciała dobrze, fakt. Lux Novum to okropne ścierwo, ale przez te kilka decyzji życie dziewczyny to kompletny bałagan.
- Max (ojciec) – ponoć był bardzo przystojny i odważny. Naishé nie miała okazji go poznać, zginął w wypadku podczas pilotowania. 
- Anders (były mąż) – cudowny, opiekuńczy, ewidentnie lwie serce. Jest uważany za nieżywego, także w papierach jego małżeństwo z Naishé jest już nieważne. Dziewczyna adorowała go najmocniej w świecie, to przecież on ją chronił. Nie może zapełnić pustki w sercu po jego stracie… on musi gdzieś być. To wszystko to jakiś kiepski żart.
- Nova (przybrana siostra) – co prawda jest jej przyjaciółką, ale przedstawiają się jako siostry. Trzydziesto-trzy letnia kobieta, poznana podczas wyczerpujących wędrówek w poszukiwaniu schronienia. Charyzmatyczna i urocza osóbka. Dobrze, że Naishé ją ma. Chyba też wierzy, że Anders wciąż żyje.
Chłopak/Dziewczyna: Bez Andersa to bez sensu, naprawdę.
Sterujący: micasa / milena311k@gmail.com

Od Sloanne CD Michelle

Odetchnęłam głęboko wciąż wilgotnym powietrzem. Było zimno, więc mocniej otuliłam się kurtką którą zdobyła Mi. Czarna, skórzana i bardzo ciepła. Otatułowanymi palcami odgarnęłam mokrą grzywkę z czoła i przyśpieszyłam kroku. Minęłam skąpo ubraną dziewczynę, ze znudzeniem przeglądającą hologramiczny telefon, który rzucał na jej twarz niebieskawą poświatę, podkreślając kości policzkowe i cienie pod oczami. Trupio blada twarz ostro odcinała się od szarej ulicy z mgłą snującą się przy kanalizacjach, ale mimo to wyglądała pięknie. Moje spojrzenie ześlizgnęło się na jej kształtne nogi. Ładne. Spuściłam wzrok na własne i zrobiło mi się głupio. Teraz już prawie biegłam. Zazwyczaj chodziłam szybko. Kiedyś zbyt długie przebywanie na powietrzu było gwarancją złapania ohydnego wirusa, jednak nawet teraz, kiedy wizja zwijania się w konwulsjach nie towarzyszyła przechodniom na każdym kroku, usilnie starałam się przed czymś uciec. Zwolniłam dopiero przed odrapanymi z farby drzwiami. Otwarłam je zdecydowanym ruchem i zagłębiłam się w ciemności.
Po tym jak udało nam się przywrócić elektryczność w obozie, znaczy zajęła się tym głównie Jo z pomocą Dominica, Michelle i ja przygotowałyśmy kolację o ile rozmrożone, gąbczaste zapiekanki zasługują na takie miano.
- Oddałbym nerkę za coś co chociaż w połowie przypomina prawdziwe jedzenie - jęknął wtedy Nick, żując chorobliwie biały chleb - Zjadłbym steaka z ziemniakami takimi prawdziwymi, które ktoś wygrzebał z ziemi, a nie wyhodował w laboratorium.
- Możesz sobie pomarzyć - prychnęła Michelle i kręcąc głową z niedowierzaniem dodała - Prawdziwy facet, kurcze. Steaka mu się zachciało. Weź doceń to co masz, dobrze? Bo następnym razem nic dla ciebie nie zrobimy.
- Dobra, dobra! Wyluzuj - przewrócił oczami - Chciałem tylko powiedzieć, że znalezienie czegoś, kogoś prawdziwego jest w dzisiejszych czasach coraz trudniejsze. Wszystko jest sztuczne.
Miał rację. Otaczali mnie pełni złudzeń ludzie, którzy topili swoją prawdziwość w alkoholu i starali się pozbyć samych siebie zatracając się w szaleńczym tańcu. Kolorowe światła tańczące na połyskującej skórze ledwo okrytej ubraniem, dziwne drinki, ogłuszająca muzyka. Otaczała mnie iluzja i nie miałam ku temu najmniejszych wątpliwości. Podeszłam do baru, przepychając się przez tłum. Wszyscy tutaj byli wyzwoleni, jednak znacząca większość wolała nie opuszczać klubu. Pili próbując zapomnieć o tym, że na górze czeka na nich okrutny świat.
- Mocne Mohito poproszę - nie kłopotałam się nic nie znaczącymi uśmiechami w stronę barmana Jacka, którego większość przezywała Danielsem. Pracował jak w transie, za bardzo zjarany żeby zauważyć choć najdrobniejszy akt sympatii. Rozejrzałam się dookoła. Dwa stołki obok mnie siedziała dziewczyna z neonowo fioletowymi włosami, nostalgicznie mieszając papierową parasolką w swoim drinku.
- Kurwa - szepnęłam odbierając swoją szklankę. Przesiadłam się obok niej.
- Hej! - starałam się przekrzyczeć muzykę, zwrócić na siebie jej uwagę, chciałam, żeby popatrzyła na mnie i już nigdy nie odwracała wzroku bo dokładnie tak czułam się ja. Odwróciła się, jednak jej smutne oczy zdawały się wcale mnie dostrzegać. Ona musiała mnie zobaczyć, musiała mnie poczuć. Miałam wrażenie, że muszę wzbudzić w niej jakieś uczucia. Miłość czy nienawiść, irytacja, zainteresowanie. Właściwie  było mi wszystko jedno. Nie wiedziałam czy to irracjonalna chęć by ktoś w końcu zwrócił na mnie uwagę, bałam się, że nie zostanę dostrzeżona, czy może targały mną prawdziwe emocje. Nie zastanawiając się nad tym dłużej pocałowałam ją. Kiedy odsunęła się ode mnie z konsternacją wyraźnie wymalowaną na twarzy. Uśmiechnęłam się szeroko.
- Mam na imię Sloanne.

BUM! Krótkie i raczej głupie, wiem. Może trochę za szybko, ale taka właśnie jest Slo. Sinoite?

Nowa zbuntowana!

Imię: Sinoite
Data urodzin: 13.05.2236 {17l.}
Wzrost: 1,59m
Stanowisko: Chemiczka
Charakter: Dusza Sinoite wciąż krwawi. Jest bowiem typem osoby przewrażliwionej na wszelkim punkcie, płaczliwej i obrażalskiej, ale przede wszystkim posiadającej słabą psychikę. Zacznijmy od tego, że Sinoite jest bardzo niestabilna emocjonalnie. W jednym momencie uśmiecha się ukazując urocze dołeczki, w drugim zaś rozpacza nad splugawieniem tego świata. Jej bunty choć częste łatwo stłumić, sprawić aby się wycofała. Zdarza się tak, że negatywne emocje zasnują ją i podduszą jak chemikalia, wtedy jedyne do czego jest zdolna to bezcelowa wegetacja. Od razu widać, że nie radzi sobie z intensywnymi uczuciami i odczuciami, które dostarcza jej egzystencja. Należy do osób gardzących przemocą oraz chamstwem. Jako że w życiu niewiele miała, zawsze cieszy się z każdej małej rzeczy - czy to zwykły komplement, czy nieudolny podarek. Nade wszystko Sinoite to smutny przykład człowieka, który dorasta po katastrofie.
Fobie: Towarzyszy jej paniczny strach przed samą sobą, boi się, że sama się skrzywdzi i dokona złych wyborów. Co dziwne Sinoite w ogóle nie przeraża wizja śmierci.
Hobby: Nie bez powodu trafiła do laboratorium; można z tego wywnioskować, że Sinoite uwielbia chemię i wszystko co z nią związane. Paradoksalnie do fobii także samookaleczanie, czynienie sobie krzywdy sprawia jej niejaką radość.
Historia: Dziecko przyszło na świat w tajemnicy, nikt prócz matki nie wiedział o jej narodzinach. Ktoś zawczasu nie dopilnował i kobiecie wczepiono wadliwy chip, dlatego była w stanie ochronić Sinoite. Wychowywała dziewczynkę w sekrecie, aż ludzie zorientowali się, że ma zepsuty chip. Karą za niepoinformowanie o tym dość istotnym fakcie było wywiezienie, przynajmniej w tym wypadku. Wciąż jednak nikt nie był świadom istnienia Sinoite. Osierocona dziewczyna była zmuszona szybko dorosnąć, co mocno odbiło się na jej psychice.
Rodzina: Ma tylko matkę, o ile ta jeszcze żyje.
Chłopak/Dziewczyna: brak
Sterujący: Cernunnos

Od Michelle

    – I jak ci idzie?! - zawołałam zadzierając głowę do góry. 

Cisza. Oczywiście mnie nie słyszała, ale przecież nie mogłam za głośno krzyczeć bo jeszcze zwróciłabym czyjąś uwagę. Westchnęłam z poirytowaniem i wspięłam się po drabinie na dach parterowego budynku. Zastałam tam Jo majstrującą coś w skupieniu, niemal niewidoczną pośród góry kabli i urządzeń. Z bezprzewodowymi słuchawkami na uszach wyglądała jak pilot helikoptera. Zdjęłam jej te słuchawki szybkim ruchem niczym zdenerwowana matka.

– Pytam jak ci idzie! – powtórzyłam. – I nie słuchaj muzyki bo nie można się z tobą dogadać!

– Jak puszczałam z głośników to się wkurzałaś, że nas usłyszą – odparła z chytrym uśmieszkiem.

– To nie słuchaj w ogóle. Zamiast tego skup się na pracy! 

– Po pierwsze mi nie rozkazuj - jesteś młodsza, po drugie mi jesteś się łatwiej skupić z muzyką, a po trzecie  (odpowiadając na twoje pierwsze pytanie) dobrze mi idzie.

– No ja myślę – spojrzałam na niebo za nami. Ciemne chmury kłębiły się na niebie, owiał mnie chłodny wiatr. – Musisz się pospieszyć, burza nadejdzie lada chwila. 

– Daj mi pięć minut – oznajmiła z naciskiem na "pięć".

– Idę wnieść zapasy do środka i jak wrócę piorunochron ma być zamontowany – oznajmiłam ostro, na co siostra zasalutowała mi nawet na mnie nie spoglądając. 

    Schodząc na dół zastanawiałam się jak to jest być młodszą siostrą. To znaczy mentalnie młodszą siostrą. Jednak przenosząc łupy, które udało mi się zebrać z okolicy doszłam już do wniosku, że nigdy się tego nie dowiem. Nigdzie nie widziałam Sloanne i Nicka więc pomogłam Jo znieść sprzęt z dachu i umieścić wszystko z powrotem w jej - jak to nazywała - "pracowni". Potem udałyśmy się w umówione miejsce, czyli do starej sali operacyjnej. Tam też spotkałyśmy rodzeństwo. Dominick siedział na krześle obrotowym krześle z nogami na stole; jego siostra wybrała wygodniejsze siedzisko - jedno z tych co dostosowują się do siedzącego (wynalazek 22 wieku, który podbił świat tuż przed asteroidą - jak twierdziła Jo). 

– Co tak długo dziewczynki? – spytał chłopak zaprzestając na chwilę prób żonglowania kulkami papieru. – Czekamy tu na was już... – spojrzał na niewidzialny zegarek na ręce – ...wystarczająco długo, żeby zanudzić się na śmierć!

– Dobra, dobra już nie przesadzaj – odparła Jo kiedy zajmowałyśmy nasze miejsca przy stole operacyjnym. – A tak w ogóle, skąd ty wytrzasnąłeś to przedpotopowe krzesełko? Przecież to ma ze sto lat! 

– Powiedziała ta co słucha płyt CD z antykwariatu – odciął się.

– Halo! Przedszkole! Już cisza! – Tori zaklaskała w ręce zaprowadzając spokój na sali. 

– Tak racja – Nick ze stęknięciem spuścił nogi ze stołu. – Co mamy? Wszyscy wykonali zadania? 

– Piorunochron jest! Wszystko cacy, pierun w nas nie dupnie, zaufajcie mi, jestem mechanikiem – zameldowała Jo. 

– A wy dziewczynki? Macie coś ciekawego? – zwrócił się do mnie i Anne.

Bez słowa podniosłam z ziemi wielki wór, który zaraz głośno spadła na blat. 

– Dwie kurtki, dwie pary spodni, para rękawiczek, termos i jedna konserwa. 

– Nie dużo, nie dużo...

– Jak jesteś taki mądry, to może sam spróbuj zdobyć dużo rzeczy kiedy nadchodzi burza i nie masz na to czasu – odparłam lekko zirytowana jego zachowaniem.

Zamiast odpowiedzieć, przeniósł pytający wzrok na swoją siostrę, która do tej pory milczała. Jej zadaniem było rozejrzeć się po wschodniej części budynku, w takim samym celu co ja przeszukiwałam teren na zewnątrz. 

– Tam nie ma zbyt wiele ciekawych rzeczy. Właściwie to jest pusto – sięgnęła pod stół, a następnie uniosła rękę trzymając w niej jakieś dziwne urządzenie z urwanym zakręconym kabelkiem. – Znalazłam tylko to. Ktoś wie co to jest? Bo jeśli nie...

– To telefon – odpowiedziała Jo, a spotkawszy się ze zdziwionym wzrokiem nas wszystkich wyjaśniła – To znaczy sama słuchawka od telefonu. Robiono takie w dwudziestym i na początku dwudziestego pierwszego wieku. Nie wiem co to w ogóle tutaj robi... – w tym momencie przerwała, bo rozległ się grzmot tak głośny, że aż się wzdrygnęła. – Komputer! – wykrzyknęła z przerażeniem, zerwała się z krzesła i pobiegła w stronę swojej "pracowni". 

– No dobra, to może w tym czasie pan Ja Tu Dowodzę opowie nam co udało mu się osiągnąć? – Tori obrzuciła brata powątpiewającym spojrzeniem spod niebieskiej grzywki opadającej jej na oczy. 

– A! Plan! No jasne, coś ty sobie myślała? Że niby go nie skończyłem? – spojrzał na dwie kartki leżące przed nim na stole. – To musi być ten – mruknął pod nosem rozwijając jedną z papierowych kulek. 

Obie mierzyłyśmy go tylko wzrokiem, podczas gdy dłuższą chwilę starał się znaleźć plan północnej części budynku, który miał za zadanie zrobić. 

– Jest! – wykrzyknął nagle. Już miał zacząć nam opisywać co odkrył, kiedy usłyszeliśmy huk w drugim pokoju. Zabrzmiało to jakby coś spadło na podłogę. – Pewnie zapomnieliśmy tam zabezpieczyć okno – westchnął Nick. – Siostra, weź idź to zrób.

– Ani mi się śni! – spojrzała na niego jak na nienormalnego. – Poza tym jestem złodziejem, nie znam się na tym. 

– No już mi nie mów, że takiej prostej rzeczy jak zabezpieczenie okien nie umiesz zrobić – pokręcił głową, ale wstał i udał się do drugiego pokoju. Zanim jeszcze wyszedł, Tori pokazała mu język.  

Zostałyśmy we dwójkę. Siedziałyśmy chwilę w ciszy, ona zapewne nie wiedząc co powiedzieć, a ja...cóż po prostu nie jestem zbyt rozmowna. W takich chwilach ludzie, którzy lubią mówić czują się niezręcznie i zastanawiałam się czy ona właśnie tak się czuje. Mnie osobiście cisza bardzo odpowiadała, nigdy nie uważałam wypełniania ciszy bezsensownymi słowami za inteligentne. Tak zamyślona wsłuchiwałam się w wiatr i deszcz na zewnątrz. Burza już się zaczęła. 

     Nagły grzmot równoczesny z błyskawicą wyrwały mnie z zamyślenia. Światło zgasło, a ja odruchowo chwyciłam za pistolet, który zawsze nosiłam przy sobie. 

– Co jest kurde? – usłyszałam obok siebie głos Anne. 

– Masz latarkę? – odpowiedziałam pytaniem. 

– Nie. Czemu reszta się nie odzywa? 

– Nie wiem, chodź podejdziemy do drzwi – to powiedziawszy zaczęłam powoli przesuwać się wzdłuż ściany.

Usłyszałam, że dziewczyna podąża za mną. Wreszcie moja ręka natrafiła na pustkę co oznaczało, że stanęłam w progu.

– Nick?! Jo?! – zawołała Sloanne. Nikt jej nie odpowiedział. – Może coś im się stało? 

– Mam nadzieję, że nie – to, że nie odpowiadali, nie znaczyło od razu, że coś im się stało; było mnóstwo innych logicznych wyjaśnień, ale mimo to powoli zaczynałam się martwić. 

– Idziemy ich poszukać – zdecydowała. – Pomóż mi znaleźć coś co będzie świecić. 

Uznałam, że to dobry plan więc skinęłam głową zapominając, że w tych ciemnościach dziewczyna mnie nie widzi. Kiedy tylko się odwróciłam usłyszałam za sobą jakiś szelest. Zrobiłam więc obrót z powrotem i ujrzałam przed sobą bladą twarz. Usta rozszerzyły się w straszliwym uśmiechu, oczu nie widziałam spod włosów przyklepanych czarnym kapturem. Zazwyczaj mogę się powstrzymać od wyrażania lęku, ale to buło tak niespodziewane, że wydałam z siebie krótki krzyk, jednocześnie unosząc pistolet. Sloanne stojąc już kawałek za mną również krzyknęła. Natomiast przerażająca postać tylko się roześmiała, zrzuciła kaptur i spuściła latarkę w dół, tak by nie podświetlała twarzy. Całe napięcie w jednej chwili zniknęło.

– Ale to było dobre – powiedział Nick ocierając łzy śmiechu.  

– Oszalałeś?! – spytałam. – Wiesz jakie to było nieodpowiedzialne?! Przecież mogłam cię zabić!

– Dominick ty durniu! – dodała Tori. – Co ja ci mówiłam o straszeniu? 

– No już tak nie przesadzajcie – ewidentnie nie dostrzegał powagi sytuacji. – Przecież nic się nie stało. Od kiedy to postraszyć się nie można? 

– Od kiedy nie masz chipu! 

– Dobra stop! – przerwałam im. – Widziałeś gdzieś Jo? 

– Przy tych egipskich ciemnościach to ja nawet swoich stóp nie widzę.

– Jestem! Korki wywaliło! – dało się słyszeć głos mojej siostry dochodzący z drugiego końca korytarza. 

– Nic ci nie jest?! – spytałam i wyrwawszy chłopakowi latarkę z ręki już biegłam w stronę "pracowni". 

– Kontakt trochę potraktował mnie prądem i straciłam przytomność, ale oprócz tego to spoko! – usłyszałam odpowiedź. 

(I właśnie w tym momencie moje pomysły wyginęły jak dinozaury) Sloanne? Dominick?  

I kolejne nowe buntowniczki!

Imię: Joanne (wszyscy mówią na nią Jo)

Data urodzin: 22.06.2230 (23 lata)  

Wzrost: 1,73 m
Stanowisko: Mechanik

Charakter: Jest to osoba wyjątkowo optymistyczna, zważywszy na to, że połowę swojego życia spędziła zachipowana. Jej wspomnienia dotyczą w większości pierwszych siedmiu lat życia, które składały się z dosyć szczęśliwych chwil, więc jest w niej tylko trochę więcej negatywnych emocji niż w siedmiolatku. Potrafi żartować na prawie każdy temat i uwielbia się śmiać. Jest bardzo wyluzowana jak na kogoś, kto właściwie żyje nie legalnie. Otwarta, przyjacielska, chętnie nawiązuje znajomości, po prostu dusza towarzystwa! Ma głowę pełną pomysłów, które śmiało prezentuje, bez względu na to czy są dobre, czy nie, ponieważ nie boi się porażki. Niektórzy uważają, że jest naiwna, przez to, że do wszystkiego podchodzi z dziecięcą niemal ufnością i ciekawością. Dopiero od dwóch lat funkcjonuje bez chipu; trudno więc się dziwić, że wszystko wydaje jej się tak niesamowicie ciekawe, zwraca uwagę na drobiazgi i cieszy się z każdej chwili.

Może i nie posiada zbyt wiele wspomnień, ale wszystko czego się nauczyła, a trochę tego było, zostało jej w głowie. Jo jest więc całkiem mądra, zna się na fizyce, informatyce i wielu rzeczach związanych z techniką. Niestety nie ma doświadczenia jeżeli chodzi o przetrwanie i nie poradziłaby sobie bez siostry.

Mimo, że przyzwyczaiła się do swojego nowego trybu życia, wciąż jeszcze podczas kłótni z siostrą wypomina jej porwanie; to, że ona wcale się nie zgodziła na wyjęcie chipu, oraz, że to przez Michelle ma teraz trudniejsze życie. Jednak po dłuższym zastanowieniu zawsze dochodzi do wniosku, że to ona postąpiła źle kiedy nie uciekła wraz z siostrą z domu. Żałuje, że zmarnowała tyle czasu, oraz że stała po stronie prezydenta. 

Fobie: Boi się ludzi, którzy jedzą kanapki z Nutellą i masłem; a tak na serio potwornie boi się wszelkiego robactwa; i to nie tylko pająków, ale też pełzających kreatur jak ślimaki, dżdżownice i inne karaluchy. Oprócz tego nie mieści jej się w głowie jacy ludzie potrafią być okrutni i nie chce stać się taka sama. Oczywiście przeraża ją też wizja śmierci i to nie tylko swojej własnej.

Hobby: Żyjąc z LN ograniczała się jedynie do podstawowych czynności życiowych, więc nie miała swoich zainteresowań. Jedną z pierwszych "atrakcji" jakie odkryła zaraz po usunięciu chipa była muzyka. Tak więc Jo od tamtej pory zdecydowanie uwielbia nie dość, że słuchać przeróżnych gatunków muzycznych to jeszcze śpiewać. Polubiła także różnego rodzaju sporty od zwykłego biegania czy jazdy na rolkach po taniec lub koszykówkę.
Historia: Jako dziecko była zawsze grzeczna i posłuszna. Tak jak jej rodzice wierzyła, że prezydent jest dobry i tak jak większość ludzi funkcjonowała z LN. Nie pamięta zbyt wiele z tamtych lat, są dla niej trochę jak bardzo długi sen. Zapamiętała tylko ucieczkę z domu przyrodniej siostry, oraz jej powrót po wielu latach. Ponieważ wtedy właśnie Michelle obudziła ją z tego "snu" i pozwoliła jej naprawdę żyć. Jednak nie od razu uznała, że to dobry pomysł. Na początku -przekonana, że bez chipów nie da się normalnie funkcjonować - była wściekła na siostrę. Nie chciała jej w nic uwierzyć, groziła, że poskarży się rządowi, była zagubiona i przytłoczona realiami świata, w którym się urodziła, a którego "nie widziała" wiele lat. W krótce jednak dała się przekonać i zmieniła swoje zdanie. Uwierzyła w to, że prezydent wcale nie jest taki święty, oraz że może zacząć swoje życie od nowa. 

Rodzina: przyrodnia siostra - Michelle, matka zmarła przy porodzie, a ojca i macochy nie widziała odkąd została porwana przez siostrę z domu
Chłopak: brak
Sterujący: matisa10 

Imię: Michelle

Data urodzin: 01.12.2234 (19 lat)

Wzrost: 1,66 m
Stanowisko: Dowódca wojowników (potrafi posługiwać się bronią palną i nauczyła się rzucać nożami)

Charakter: Michelle zawsze była inteligentna. Już jako małe dziecko zorientowała się co dorośli chcą jej zrobić i zdecydowała do tego nie dopuścić. Przez to, że z własnej woli rzuciła się na głęboką wodę, szybko stała się samodzielna. Nie mogła płakać w kącie i czekać aż zagrożenie  minie - tak jakby to zrobiła większość dzieci w jej wieku. Musiała wziąć się w garść i walczyć; stała się twarda i odważna, ale niestety również nieco nie ufna i ostrożna. Każdego dnia nie wiedziała co ją czeka, każda osoba mogła ją albo nakarmić, albo zabić. To dlatego jest mniej otwarta i bardziej podejrzliwa niż jej przyrodnia siostra. Bywa trochę nieśmiała; dopiero kiedy jest pewna, że ma rację potrafi postawić na swoim. Nauczyła się, że czasami nie powinna się martwić o innych tylko o samą siebie, przez co bywa uważana za egoistkę. Jednak obietnice traktuje poważnie i zawsze stara się ich dotrzymać.  

No dobra, bo po przeczytaniu tego wydaje wam się, że to taki smutas, co wasze chodzi z kamienną miną, martwi się tylko tym jak przeżyć następny dzień i przestrzega prawa dżungli. Otóż to nie do końca prawda. To, że Michelle nie śmieje się często, nie znaczy, że nie potrafi. Od swojej przyrodniej siostry nauczyła się, że czasami można trochę wyluzować i po prostu się dobrze bawić, ale nie za bardzo! Czasem bywa zła na Jo za to, że jest taka naiwna i pochopna. Jest realistką, nie optymistką, więc wiele pomysłów siostry wydaje jej się niewykonalnych lub zwyczajnie głupich. Jest to jednak tylko jeden z wielu powodów jej złości. Nie należy do ludzi cierpliwych, a co za tym idzie dosyć łatwo się denerwuje. Nie przepada też za bezczynnym siedzeniem w miejscu; preferuje raczej ryzyko i adrenalinę.

Fobie: Ma silną wolę i stara się zwalczać, a przynajmniej tłumić wszystkie swoje lęki. W ostateczności zamienia je na złość. O ile klaustrofobia nie jest jeszcze taka najtrudniejsza do przezwyciężenia, to już lęki społeczne tak. Boi się zaufać innym, przez co twierdzi, że sama daje sobie radę najlepiej; stara się także nie przywiązywać za bardzo do ludzi, z obawy, że może ich stracić. Spotkała wielu ludzi i przeżyła już kilka takich przypadków, że ktoś jej pomógł, kogoś polubiła, a zaraz potem straciła.
Hobby: Michelle lubi sobie czasem coś narysować. Nie robi tego często, ale kiedy już się zabierze za jakiś rysunek to wykonuje go z wielką starannością i dopracowuje wszystkie szczegóły. Pisze też wiersze, ale nikomu ich nie pokazuje, nawet Jo (wie, że gdyby dowiedziała się o nich jej siostra, następnego dnia znałby je cały świat). Interesuje się również astrologią i astronomią. 

Historia: Według rodziców była zapewne "tym gorszym" dzieckiem. W rzeczywistości jednak była bardzo mądra, kiedy w wieku sześciu lat postanowiła nie dać sobie wszczepić chipu i uciec z domu. Zdała sobie sprawę z tego co ją spotka i wybrała wolność. Chciała zabrać, ze sobą starszą siostrę, ale ta w ogóle jej nie rozumiejąc poskarżyła się rodzicom, tylko utrudniając w ten sposób Michelle ucieczkę. Przez dziesięć lat radziła sobie jak mogła. Dużo podróżowała, zmieniała tożsamość, spała w wielu miejscach, poznała wielu różnych ludzi; niektórzy z nich byli godni zaufania i gotowi jej pomóc, a inni wręcz przeciwnie. Były momenty kiedy myślała, że już po niej i sama przyznaje, że to częściowo dzięki szczęściu udało jej się przetrwać tak długo. Po długim czasie wreszcie znalazła szansę, by wrócić po siostrę, tak jak to miała już od dawna zaplanowane. Wiedząc, że Jo się na to nie zgodzi, porwała siostrę i bez jej zgody wyzwoliła ją od Lux Novum. Długo nie mogła przekonać starszej siostry, że zrobiła to dla jej dobra, jednak kiedy już jej się udało, wreszcie zaczęły pomagać sobie nawzajem, żeby jakoś przetrwać na tym świecie.

Rodzina: przyrodnia siostra - Joanne, rodziców nie widziała od ucieczki z domu
Chłopak: Cóż...jej ostatni chłopak umarł od porażenia piorunem dwa lata temu. Od tamtej pory stara się unikać związków.
Sterujący: matisa10

Powitajmy nowych buntowników!

Zastanawiałam się jaki sens ma publikowanie tego posta skoro nie ma ich kto powitać, to po pierwsze, a po drugie czy jeśli pierwsi to można ich też nazwać nowymi...? Nie mam pojęcia. Tak samo nie wiem czy to co czytasz ma jakiś ukryty cel, którego my oboje nie dostrzegamy, czy może jest to zupełnie bezcelowe. W każdym razie jest. Możesz przeczytać, albo nie ;)
A Ludi

Imię: Sloanne Vittoria (Anne, Slo albo Tori)
Data urodzin: 24.08.2235 r. (18 lat)
Wzrost: 167 cm
Stanowisko: Złodziej
Charakter: Dla Anne wszystko to wciąż za mało, zawsze chce więcej. Jest gwałtowna i porywcza, a na dodatek nie grzeszy cierpliwością. To wszystko razem brzmi jak trudny do zniesienia typ człowieka i Sloanne z pewnością nie jest "tą łatwą", przynajmniej w niektórych aspektach. Tragedia, która dosięgnęła właściwie cały świat odbiła się piętnem na jej ciele, tworząc raczej skomplikowaną osobowość. Ale przecież każdy cierpiał równo w świecie przyciśniętym śmiercią i ruinami. Tori potrafi świetnie grać, tylko to trzyma ją przy życiu. Więc śmieje się i żartuje starając się nie myśleć o strachu i niepewności, które chowa głęboko. Robi wszystko żeby nikt nie dostrzegł jej słabości i można powiedzieć, że całkiem dobrze jej to wychodzi. Zbywa "nie", krótkim prychnięciem i robi to na co ma ochotę. Podejmuje szybkie i impulsywne decyzje, jednak nigdzie nie rusza się bez planu. W brew pozorom, wszystko co robi jest pokładane i logiczne, ale usilnie próbuje to ukryć w chaosie, który roztacza wokół siebie.
Fobie: Sloanne boi się uczuć, najbardziej miłości. Czy to dlatego, że jest niepoprawna, że wyciąga z człowieka to co najbardziej chce się ukryć...? A wizja tego, że ktoś mógłby zobaczyć w niej inną osobę niż ona sama chciałaby widzieć ogrania ją przerażeniem. Boi się, że nigdy nie sprosta swoim własnym wymaganiom, że nie będzie dość dobra. W zasadzie z powodzeniem można ją nazwać tchórzem.
Hobby: Najbardziej ze wszystkiego lubi osiągać cele. Kocha uczucie zdobywania. Lubi też wygrywać co w połączeniu tworzy dość silne zamiłowanie do hazardu i zakładów. Całkiem dobrze jej idzie śpiewanie, szczególnie kiedy gotuje, co jednak rzadko jej się zdarza bo ze wszystkich talentów najbardziej brakuje jej kulinarnego.
Historia: "Mocniej zacisnęłam palce na nadgarstku mężczyzny i minęłam wejście do budynku. Usłyszałam cichy pisk kiedy zamroczona alkoholem głowa mojego wspólnika w zbrodni obiła się o framugę, a później bezwładnie opadła na klatkę piersiową. Pociągnęłam go za sobą.  Był mi potrzebny.
-No i co z tym seksem?- wybełkotał, zataczając się. Popatrzyłam na niego z pobłażliwym uśmiechem, którego i tak nie będzie pamiętał i jedynie pokręciłam głową. Siedemnaście lat życia w post apokaliptycznym świecie nauczyło mnie jak osiągać to czego chcę i przeżyć.
-Wam zawsze chodzi o seks- mruknęłam bardziej do niego niż do siebie, zatrzymując się przed drzwiami windy. -Rozumiem, każdy ma swoje potrzeby, ale ty... Ty jesteś po prostu obleśny. I za dużo pijesz. Wystarczy ci kupić parę drinków.
Odnalazłam drzwi z numerem 666 i weszłam do środka znów używając chipu mężczyzny. Ludzie, którzy lata temu chcieli mi podarować mój własny prawdopodobnie dalej gnili w piwnicy opuszczonego domu na końcu jednego z nieuczęszczanych zaułków Manhattanu. Może to nauczyło ich, że nawet zdanie siedmioletniej dziewczynki  powinno się liczyć. Widziałam co zrobili z moim bratem i za nic nie pozwoliłabym im potraktować mnie tak samo. Od tamtej pory oszukiwałam i kradłam, mając nadzieję, że uda mi się uniknąć konsekwencji. Odnalazłam plik na którym mi zależało. Gdyby szpital nie był niemal całkiem pusty już by mnie tutaj nie było. Szybko odnalazłam właściwą stronę. Więc naprawdę nie żyli. Moi rodzice zginęli.
-Muszę odnaleźć brata- wyjaśniłam zostawiając lekarza i zatrzaskując za sobą drzwi. Przynajmniej nie będzie miał daleko do pracy kiedy obudzi się z obezwładniającym bólem głowy".
Rodzina: Niestety los obdarzył ją nad wyraz irytującym bratem, który chyba zatrzymał się w rozwoju kiedy ona przyszła na świat. Nick zdawał się nigdy nie wykraczać umysłowo poza możliwości dwulatka. Tak właściwie to smutne, jakby się nad tym głębiej zastanowić. "Moja rodzina jest żałosna" - zwykła powtarzać Anne, a jednak bardzo kocha swojego brata, choć nie przyznałaby się do tego nawet pod karą śmierci. Może to dlatego, że życie nie ma dla niej większego znaczenia...?
Chłopak/Dziewczyna: brak
Sterujący: who?


Imię: Dominic (Nick)
Data urodzin: 2.03.2233 r. (20 lat)
Wzrost: 184 cm
Stanowisko: Inżynier
Charakter: Nick kocha podważać zdanie innych, a nawet jeśli się z czymś zgadza zawsze rozważa wszystkie możliwe opcje, patrzy z każdej perspektywy. Dla niego zawsze istnieje więcej niż jedna możliwość, chce wszystkiego co może dostać i tyle też zabiera. Dominic żyje całym sobą, dla każdego dnia, każdej sekundy i wszystkie, co do jednej, chce wykorzystać jak najlepiej umie. Jest w bezustannym ruchu, a myśli w jego głowie pędzą równie szybko jak on sam. Lubi analizować każdy szczegół, dopracowywać najmniejszy detal. Można by go nazwać idealistą, a jednak jest bardzo niechlujny i często nie przykłada wielkiej wagi do tego co robi, czy może raczej stara się, jednak zwykle jest zbyt dużo rzeczy które go rozpraszają. Tak, bez wątpienia ma problemy z koncentracją. Choć początkowo może się to wydać niemożliwe (Nick nie wierzy w niemożliwości) w jego postępowaniu można odnaleźć jakąś logikę, ukryte zasady. On bardzo lubi zasady i wszelkie układy, właściwie wszystko co obejmuje interakcję z innymi ludźmi. Nick uwielbia towarzystwo, a jeszcze bardziej lubi znajdować się w samym jego środku. Mimo to nie jest egoistą. Oddałby siebie całego pierwszej nowo napotkanej osobie gdyby tylko mógł. Może właśnie z tego powodu zyskał opinię raczej puszczalskiego chłopaka. On po prostu lubi nowe znajomości, nic więcej.
Fobie: Boi się śmierci i zapomnienia, że niczego w życiu nie osiągnie, że nie będzie miał znaczenia. A poza tym nie przepada za burzą i unika ciemności.
Hobby: Poza irytowaniem ludzi dookoła i wygłupianiem się Nick bardzo lubi rysować. Niemal tak bardzo jak tlenu, potrzebuje przeświadczenia, że robi coś kreatywnego, że stwarza rzeczy, których wcześniej nie było. Musi COŚ robić. Pewnie dlatego w swoim dwudziestoletnim życiu próbował wielu rzeczy i znajdował sobie coraz to nowe hobby. Rysowanie było dla niego jedynym stałym czynnikiem. Gotowanie, eksperymenty chemiczne, czy nawet lotnictwo pojawiły się tak szybko jak znikły, chociaż nadal kocha latanie nawet jeśli nie siedzi za sterem, czy może szczególnie wtedy.
Historia: Nic nadzwyczajnego: chociaż urodził się długo po uderzeniu asteroidy zawsze miał wrażenie, że rozbiła coś więcej niż pół Stanów Zjednoczonych. Czuł jakby gdzieś pod gruzami leżały zakopane jego marzenia. W ciężkim czasie powrotu do potęgi Manhattanu sprzed wybuchu epidemii wirusa QRT nikogo nie obchodziło co ma do powiedzenia, nikt nie zapytał: "No Nick, co takiego chciałbyś robić?". Więc sam zadał sobie to pytanie i doszedł do wniosku, że zostanie artystą. Dorośli wkładali mu w dłonie broń, powtarzając, że przecież już jest mężczyzną, a w każdym razie niebawem powinien się nim stać i nie osiągnie tego jeśli będzie trzymał nos w szkicowniku. Był jednak uparty. W końcu kiedy nadeszły jego szóste urodziny ostateczną wygraną odnieśli oni. Wraz z pojawieniem się chipa w Dominicu umarły wszelkie marzenia. Nauczył się strzelać i robił co mu kazali. Walczył z wyjętymi spod prawa, z tymi którzy sprzeciwili się systemowi. Zabijał. Dopóki lufa jego pistoletu nie wycelowała w Sloanne. Nie potrafił pociągnąć za spust. To uczucia, których powinien był się wyzbyć pozwoliły mu dostrzec co tak naprawdę robi, więc pozbył się Lux Novum i został artystą, chowając się w obozie przed światem, który wciąż wył w jego snach to samo słowo. Zabij!
Rodzina: siostra Sloanne i martwi rodzice - lepsze to niż nic
Dziewczyna: Dominic w życiu nie przepuściłby okazji na dobry romans. Tak, można powiedzieć, że krótkie i intensywne relacje odpowiadają mu znacznie bardziej, jednak zdaje sobie sprawę, że nie będzie żył wiecznie, szczególnie w świecie w którym z założenia nie ma prawa bytu. Jest więc rozdarty między tym czego chce, a tym czego potrzebuje, bo przecież nikt nie może żyć bez miłości.
Sterujący: who?

Zapraszamy!

Ciach!
(opada czerwona wstążka)
Panie i Panowie niniejszym uważamy blog za otwarty! Nie mamy pojęcia czy sprawi to, że zakiełkuje w nim życie czy nie, jednakowoż zawsze warto spróbować :)
Więc dołączajcie, jeśli taka wasza wola! Albo nawet jeśli nie jesteście do końca przekonani. Bo jedno możemy wam zagwarantować: będzie fajnie.

Dziękujemy za uwagę,
administratorki